Ο μικρός δάσκαλος δεν εμφανίζεται όταν μας κοιτούν πολλοί.
Εμφανίζεται όταν δεν υπάρχει κοινό.
Εμφανίζεται όταν κάποιος σηκώνει βάρος με λάθος τρόπο
και του λες απλά:
«λύγισε λίγο τα γόνατα».
Δεν έκανες μάθημα.
Προστάτεψες ένα σώμα.
Όταν κάποιος σου ζητά οδηγίες και σταματάς να δείξεις καθαρά,
όχι βιαστικά, όχι αφηρημένα,
αλλά με παρουσία και ακρίβεια.
Εκείνη τη στιγμή γίνεσαι σημείο αναφοράς.
Όταν σε μια προπόνηση στέκεσαι δίπλα σε έναν νεότερο
και, χωρίς πολλές λέξεις,
του δείχνεις πώς να αναπνέει μέσα στην κίνηση.
Όχι για να γίνει καλύτερος.
Για να μη χαθεί.
Όταν παίζεις Capoeira και ξέρεις ότι μπορείς να κυριαρχήσεις,
αλλά επιλέγεις να χαμηλώσεις,
να αλλάξεις ρυθμό,
να αφήσεις χώρο.
Διδάσκεις χωρίς να μιλάς.
Ο μικρός δάσκαλος φαίνεται και έξω από την κίνηση.
Όταν κάποιος θυμώνει απέναντί σου
κι εσύ δεν ανεβαίνεις στον ίδιο τόνο.
Μένεις σταθερός.
Παρόν.
Αυτό είναι μάθημα αυτοελέγχου.
Όταν δεν ξέρεις την απάντηση
και λες απλά:
«δεν το ξέρω».
Διδάσκεις ειλικρίνεια.
Όταν κουράζεσαι και σταματάς πριν τραυματιστείς.
Διδάσκεις όριο.
Όταν βοηθάς κάποιον να σηκωθεί
χωρίς να τον τραβήξεις απότομα,
ακολουθώντας τον ρυθμό του.
Όπως σηκώνεις έναν Καμαρά από το έδαφος.
Ο μικρός δάσκαλος δεν διορθώνει πάντα.
Μερικές φορές απλώς στέκεται σωστά.
Δεν χρειάζεται τίτλο.
Δεν χρειάζεται ρόδα.
Χρειάζεται σώμα που ακούει και άνθρωπο που σέβεται.
Και κάθε φορά που στεκόμαστε σωστά σε μια μικρή στιγμή,
κάτι περνά στον άλλον.
Αθόρυβα.
Όπως περνά η Capoeira όταν είναι αληθινή.