Στην αρχή, δεν καταλάβαινα πραγματικά τη ginga. Όχι τεχνικά — αυτό το μαθαίνεις. Εννοώ γιατί υπάρχει.
Γιατί να κινείσαι συνεχώς; Γιατί να μη στέκεσαι ακίνητος έστω για λίγο; Γιατί όλη αυτή η μόνιμη αστάθεια;
Με τον καιρό κατάλαβα ότι αυτό ακριβώς είναι το νόημα. Δεν στέκεσαι ακίνητος.
Η ginga δεν είναι κάτι που κάνεις. Είναι ο τρόπος που στέκεσαι.
Δεν είναι βήμα. Δεν είναι άσκηση. Είναι ένας τρόπος να βρίσκεσαι μέσα στο παιχνίδι.
Και αν το σκεφτείς, μοιάζει πολύ με το πώς βρίσκεσαι μέσα σε μια σχέση. Πόσο χώρο παίρνεις. Πόσο χώρο αφήνεις. Αν σφίγγεσαι ή αν επιτρέπεις στον εαυτό σου να κινηθεί.
Στη ginga, αν παγώσεις, φαίνεται αμέσως. Στις σχέσεις, απλώς αργεί λίγο περισσότερο.
Απόσταση
Ένα από τα πρώτα πράγματα που σου μαθαίνει η capoeira είναι η απόσταση. Ούτε πολύ κοντά. Ούτε πολύ μακριά.
Αν πλησιάσεις υπερβολικά, κινδυνεύεις. Αν μείνεις πολύ μακριά, δεν υπάρχει παιχνίδι.
Το ίδιο συμβαίνει και έξω από τη roda. Κάποιοι ορμούν. Άλλοι δεν μπαίνουν ποτέ πραγματικά.
Τις περισσότερες φορές, και οι δύο καταλήγουν μόνοι.
Ο έλεγχος είναι το σημείο όπου χάνεται το παιχνίδι
Στην αρχή, όλοι προσπαθούμε να ελέγξουμε τα πάντα. Το σώμα μας. Τον ρυθμό. Τον άλλον.
Μέχρι να καταλάβεις ότι όσο περισσότερο σφίγγεσαι, τόσο λιγότερο παίζεις. Η capoeira δεν λειτουργεί έτσι.
Ούτε και οι σχέσεις.
Η σύνδεση δεν έρχεται μέσα από τον έλεγχο. Έρχεται μέσα από την παρουσία.
Δεν είμαστε πάντα στον ίδιο ρυθμό
Υπάρχουν μέρες που η ginga είναι βαριά. Και άλλες που ρέει.
Και δεν είναι κάθε μέρα για το ίδιο παιχνίδι.
Στις σχέσεις το ξεχνάμε αυτό. Θέλουμε τον άλλον πάντα ίδιο. Σταθερό. Διαθέσιμο.
Αλλά κανείς δεν παίζει capoeira έτσι.
Αυτό που μου έμεινε
Η ginga δεν υπάρχει μόνο για να φαίνεται ωραία. Υπάρχει για να σε κρατά μέσα.
Μέσα στο παιχνίδι. Μέσα στη σχέση. Μέσα στον εαυτό σου.
Για να μπορείς να πλησιάσεις. Για να μπορείς να απομακρυνθείς. Για να μη χάνεις τον ρυθμό σου μόνο και μόνο επειδή φοβήθηκες.
Αν η capoeira μου έμαθε κάτι, είναι αυτό: η σταθερότητα δεν είναι ακινησία. Είναι η ικανότητα να μένεις μέσα στην κίνηση.